اعتقاد!

اگر دوستم داری بلند فریاد بزن! 

حتی اگر نشنوم باورت می کنم عشقم... 

می ترسم از تو شعری بسازم که تا قرن ها ورد زبان مردم شوی...

کاش می دانستی این روزها آن قدر از دوست داشتن حرف برای گفتن دارم که اگر بنویسم, صفحه ی روزنامه  

همه هفته پر می شود! 

از حرف ها و دل نوشته های من اما از نوشتن می ترسم. 

می ترسم از تو شعری بسازم که تا قرن ها ورد زبان مردم شوی... 

گاهی دلم میخواهد وحشیانه غرورت را پاره کنم!

گاهی دلم می خواهد وحشیانه غرورت را پاره کنم! 

قلبت را در مشتم بگیرم و بفشارم... 

تا حال مرا لحظه ای بفهمی...! 

لکنت!!!!!

لکنت زبان هم بهانه ی خوبی است برای مزه مزه کردن اسمت... 

برو!!!!!

من نه تو را می خواهم نه خیالت را... 

برو که زیادی شده ای در ذهنم! 

فقط!

با رفتنت کسی جایت را در قلبم نخواهد گرفت فقط شعری دیگر متولد خواهد شد!!! 

من؟!

گفت بگو ضمایر را؟ 

گفتم: من من من من... 

گفت: فقط من؟! 

گفتم بقیه رفته اند... 

تو را بخواهم؟!

وای از نیمه شبی که از خواب بیدار شوم... 

تو را بخواهم... 

و خود را در آغوش دیگری بیابم... 

لبانت را ببند!!

لطفا دستگاه شوک را خاموش کن و لبانت را ببند... 

جمله های عاشقانه دیگر فایده ندارد! 

عشق درونم مرد دیگر... 

درد...

مرا دید و نشناخت... 

این بود درد...!!!