ﺣﺴﺮﺕ...

ﺣﺴﺮﺕ ﻳﻌﻨﻲ...

ﺗﻮ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺑﻮﺩﻧﺖ...

ﺩاﺷﺘﻨﺖ ﺭا ﺁﺭﺯﻭ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ...

ﺧﻴﺎﺑﺎﻧﻲ.....

ﻫﺮ ﻛﺲ ﺑﺮاﻱ ﺧﻮﺩﺵ ﺧﻴﺎﺑﺎﻧﻲ ﺩاﺭﺩ...

ﻛﻮﭼﻪ اﻱ...

ﻛﺎﻓﻲ ﺷﺎﭘﻲ...

و ﺷﺎﻳﺪ ﻋﻂﺮﻱ...

ﻛﻪ ﺑﻌﺪ اﺯ ﺳﺎﻝ ﻫﺎ...

ﺧﺎﻃﺮاﺗﺶ ﮔﻠﻮﻳﺶ ﺭا ﭼﻨﮓ ﻣﻲ ﺯﻧﺪ!

ﺑﻪ ﺳﻼﻣﺘﻲ اﺵ!

ﺑﻪ ﺳﻼﻣﺘﻲ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺳﺎﻋﺖ 3 ﻧﺼﻒ ﺷﺐ ﺑﻬﺶ ﺯﻧﮓ ﺯﺩﻡ...

ﺑﻌﺪ ﺩﻭ ﺗﺎ ﺑﻮﻕ ﺑﺎ ﺻﺪاﻱ ﺧﻮاﺏ ﺁﻟﻮﺩ ﻣﻴﮕﻪ: ﻓﻘﻄ اﺳﻢ و ﺁﺩﺭﺱ!

ﻣﻴﮕﻢ اﺳﻢ و ﺁﺩﺭﺱ ﻛﻲ??

ﻣﻴﮕﻪ: اﺳﻢ و ﺁﺩﺭﺱ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻋﺸﻘﻤﻮ ﺑﻲ ﺧﻮاﺏ ﻛﺮﺩﻩ.....

ﻋﻂﺮ ﻧﻔﺲ ﻫﺎﻳﺖ!

اﺗﺎﻕ ﻛﻮﭼﻚ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ اﻡ ﺭا ﺑﺎ ﻋﻂﺮ ﻧﻔﺲ ﻫﺎﻳﺖ ﺯﻳﻨﺖ ﻣﻲ ﺩﻫﻢ;

ﺗﻮ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺩاﺭﻱ ﺩﺭ ﻻ ﺑﻪ ﻻﻱ ﻗﻠﺒﻢ, ﺩﺭ ﻟﺤﻆﻪ ﻟﺤﻆﻪ ی ﺯﻧﺪﮔﻲ اﻡ و ﻣﻦ ﺗﺼﻮﻳﺮﺕ ﺭا ﺣﻚ ﻛﺮﺩﻩ, ﺑﻪ ﺁﻥ ﻣﻲ اﻧﺪﻳﺸﻢ.....

ﻧﻪ... ﺑﻴﺪاﺭ ﺷﻮﻭﻭﻭﻭ...

ﺩﺳﺘﺶ ﺭا ﺩﺭ ﺩﺳﺘﺎﻧﺶ ﻓﺸﺮﺩ.

ﭼﻪ ﺳﺮﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.

ﻳﺎﺩﺵ ﺁﻣﺪ ﺁﻥ ﺷﺐ ﻗﻮﻝ ﺩاﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺩﺭ ﺷﺎﺩﻱ و ﻏﻢ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺷﺮﻳﻚ ﺑﺎﺷﻨﺪ و اﺯ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻛﻨﺎﺭ ﺗﻚ ﺗﻚ ﺛﺎﻧﻴﻪ ﻫﺎﻱ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﻣﺮﺩ و ﻣﺮﺩاﻧﻪ اﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.

اﻛﻨﻮﻥ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﺩﺭ ﺑﺴﺘﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭﻱ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺩﺳﺖ و ﭘﻨﺠﻪ ﻧﺮﻡ ﻣﻲ ﻛﺮﺩ.

ﭘﻠﻚ ﻛﻪ ﺑﺮ ﻫﻢ ﺯﺩ, اﺷﻜﺶ ﻛﻪ ﺭﻳﺨﺖ, ﺟﺎﻥ اﻭ ﻫﻢ ﺭﻓﺖ.

اﻧﮕﺎﺭ اﻳﻦ ﺭا ﻳﺎﺩﺵ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ: اﮔﺮ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﻨﻲ ﻣﻲ ﻣﻴﺮﻡ.....

ﺭﻓﺘﻲ.....

ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻣﻲ ﺯﺩﻡ.

ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻣﻲ ﺯﺩﻡ ﻛﻪ ﻧﺮﻭ;

اﻣﺎ ﺗﻮ اﻧﮕﺎﺭ ﻛﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻱ و ﻫﺮ ﭼﻪ ﻣﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩاﺩ ﻣﻲ ﺯﺩﻡ ﺗﻮ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻣﻲ ﺷﺪﻱ;

ﺭﻓﺘﻲ...

ﻛﺎﺵ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻲ ﺩاﻧﺴﺘﻢ ﻛﻪ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺳﻜﻮﺕ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺩﻝ ﻣﻲ ﺧﻮاﻫﺪ ﻧﻪ ﮔﻮﺵ!!

ﺳﻜﻮﺕ!

ﺳﻜﻮﺕ ﺧﻂﺮﻧﺎﻙ ﺗﺮ اﺯ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﻱ ﻧﻴﺶ ﺩاﺭ اﺳﺖ...

ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺳﻜﻮﺕ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﺭﻭﺯﻱ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﻳﺶ ﺭا ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺧﻮاﻫﺪ ﮔﻔﺖ...!!!!

ﺑﺪ ﮔﻔﺘﻢ?!

ﺧﺪاﻳﺎ...

ﺧﺎﻃﺮﺵ ﺭا ﺧﻮاﺳﺘﻢ, ﺧﺎﻃﺮاﺗﺶ ﻣﺎﻧﺪ!

ﺑﺪ ﮔﻔﺘﻢ!!

ﻳﺎ ﺑﺪ ﺷﻨﻴﺪی.....?!!!!!

ﻫﻮاﻳﻲ ﻧﺸﻮم...

ﻋﺸﻘﺖ ﺭا ﭘﻨﻬﺎﻥ ﻣﻲ ﻛﻨﻲ ﻛﻪ ﻣﺮﺩاﻧﮕﻲ اﺕ ﺧﺪﺷﻪ ﺩاﺭ ﻧﺸﻮﺩ...

اﺧﻢ ﻣﻲ ﻛﻨﻲ ﻛﻪ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻴﺖ ﺭا ﭘﻨﻬﺎﻥ ﻛﻨﻲ...

ﻣﺮا ﺷﻤﺎ ﺧﻂﺎﺏ ﻣﻲ ﻛﻨﻲ ﻛﻪ...

ﻫﻮاﻳﻲ ﻧﺸﻮﻡ...

اﻣﺎ ﻧﻤﻲ ﺩاﻧﻲ...

ﻧﻤﻲ ﺩاﻧﻲ ﻛﻪ ﭼﻘﺪﺭ اﻳﻦ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﻲ ﺁﻳﻨﺪ...

و ﻣﻦ ﺩﻳﻮاﻧﻪ ﺗﺮ ﻣﻲ ﺷﻮﻡ...

ﺩﻫﻘﺎﻥ ﻓﺪاﻛﺎﺭ!

ﻣﻦ ﺩﻫﻘﺎﻥ ﻓﺪاﻛﺎﺭﻱ ﺷﺪﻩ اﻡ ﻛﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺭا ﺑﻪ ﺁﺗﺶ ﻛﺸﻴﺪﻩ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺭﻭﻳﺖ و ﺗﻮ ﻗﻂﺎﺭﻱ ﻛﻪ ﭼﺸﻢ ﺩﻳﺪﻥ ﻣﺮا ﻧﺪاﺭﺩ!!