ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻣﺮا ﭘﺮﺕ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ.....

اﻳﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ...

ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻣﺮا ﭘﺮﺕ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ.....

ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻟﺤﻆﺎﺗﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻛﻨﺎﺭ ﺗﻮ ﮔﺬﺷﺖ.....

ﺑﺴﺎﺯ ﻣﺮا!!

ﻣﻦ ﺑﻢ!

ﺧﺮاﺑﻢ ﻛﻦ و اﺯ ﻧﻮ ﺑﺴﺎﺯ ﻣﺮا!!

ﺷﻴﺮﻳﻦ و ﻓﺮﻫﺎﺩ!

ﺷﻴﺮﻳﻦ ﭼﺎﻱ ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻛﺮﺩ...

ﻓﺮﻫﺎﺩ ﻗﻨﺪ ﺩﺭ ﺩﻟﺶ ﺁﺏ ﺷﺪ...

ﻛﻤﻲ ﺁﺏ ﺑﺨﻮﺭﺩ ﺧﻮﺏ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ.....

ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺳﻴﺎﻫﻲ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﺪ و ﺗﻴﺮﻩ و ﺗﺎﺭ, ﻭﻟﻲ ﺻﺪاﻱ اﻃﺮاﻓﻴﺎﻧﻢ ﺭا ﺑﻪ ﻭﺿﻮﺡ ﻣﻲ ﺷﻨﻮﻡ;

ﻛﻤﻲ ﺁﺏ ﺑﺨﻮﺭﺩ ﺧﻮﺏ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ و...!

اﻓﺴﻮﺱ!!

ﻛﺎﺵ ﻣﻨﺪﻫﻦ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻥ ﻫﺎ ﻓﻜﺮ ﻣﻲ ﻛﺮﺩﻡ و ﺑﺎ ﺟﺮﻋﻪ اﻱ ﺁﺏ, ﺧﻮﺏ ﻣﻲ ﺷﺪﻡ!

ﻣﻦ ﺑﻪ ﻳﻚ ﺩﺭﻳﺎ اﺣﺘﻴﺎﺝ ﺩاﺭﻡ ﺑﺮاﻱ ﻏﺮﻕ ﺷﺪﻥ;

ﻧﻪ ﻳﻚ ﻟﻴﻮاﻥ ﺁﺏ ﺑﺮاﻱ ﺟﺮﻋﻪ ﺟﺮﻋﻪ ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ و ﺳﻴﺮاﺏ ﺷﺪﻥ!

ﺗﻨﻬﺎﻳﻢ ﺑﮕﺬاﺭ!

اﺯ ﻣﻦ ﻣﻲ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺑﺮاﻱ ﺑﻮﺩﻧﻢ ﭼﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻲ و ﻣﻦ ﻓﻘﻄ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻛﺮﺩﻡ...

ﻣﻲ ﺩاﻧﺴﺘﻢ ﺭﻭﺯﻱ ﻧﻴﺰ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ اﮔﺮ ﺫﺭﻩ اﻱ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺩﻟﺖ ﺩاﺭﻱ, ﺗﻨﻬﺎﻳﻢ ﺑﮕﺬاﺭ!!

اﮔﺮ ﭘﻴﺶ ﻣﻦ ﺑﺎﺷﻲ.....

ﺧﺪا ﻫﻢ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪاﺭﺩ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﺮﺳﻴﻢ...

ﭼﻮﻥ اﮔﺮ ﭘﻴﺶ ﻣﻦ ﺑﺎﺷﻲ, ﺷﺎﻳﺪ!

ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ ﻭﻗﺖ...

ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ...

اﺯ اﻭ ﻧﺨﻮاﻫﻢ.....!!!!!

ﻫﻤﻴﻦ ﻛﺎﻓﻴﻪ!

ﻳﻪ ﻭﻗﺘﺎﻳﻲ ﻻﺯﻡ ﻧﻴﺴﺖ ﺣﺮﻓﻲ ﺯﺩﻩ ﺑﺸﻪ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ...

ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ ﺩﺳﺘﺖ ﺭﻭ ﺁﺭﻭﻡ ﺑﮕﻴﺮﻩ...

ﻳﻪ ﻓﺸﺎﺭ ﻛﻮﭼﻴﻚ ﺑﺪﻩ...

اﻳﻦ ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ ﺗﺎ ﺁﺧﺮﺵ...

ﻫﻤﻴﻦ ﻛﺎﻓﻴﻪ!

ﻣﻦ.....

ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻥ ﺭا اﺯ ﻫﻤﻪ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﻣﻲ ﻛﺮﺩ...

و ﻣﻦ...

ﻣﻦ ﻫﻢ ﭼﻨﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ اﻡ ﺭا ﺟﺎﺭ ﻣﻲ ﺯﻧﻢ...

ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ...

ﻛﻨﺎﺭ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺳﻴﮕﺎﺭ ﻣﻲ ﻛﺸﻴﺪ...

ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ...

اﻧﻘﺪﺭ ﺧﺴﺘﻪ ﻛﻪ ﻳﺎﺩﺵ ﺭﻓﺖ ﺑﻌﺪ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﭘﻚ ﺳﻴﮕﺎﺭ ﺭا ﺑﻪ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﭘﺮﺕ ﻛﻨﺪ...

ﻧﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺭا!!!

ﻛﺴﻲ ﺣﺘﻲ ﻣﻬﻢ ﺗﺮ اﺯ ﻣﻦ!!

ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻱ ﻳﺎ ﺗﻮ ﻳﺎ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ...

و ﻣﻦ ﺳﺎﺩﻩ اﻧﮕﺎﺭ ﻓﺮاﻣﻮﺵ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ اﻳﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﻫﻢ ﺑﺮاﻱ ﺧﻮﺩﺵ ﻛﺴﻲ اﺳﺖ...

ﻛﺴﻲ ﺣﺘﻲ ﻣﻬﻢ ﺗﺮ اﺯ ﻣﻦ!