دنیا!!

دنیا اگر مردانگی سرش می شد که اسمش دخترانه نبود... 

وقتی نیستی...

وقتی نیستی... 

زانوهایم را در آغوش می گیرم... 

تا همه بدانند آغوشم جای هر کس نیست! 

قانعم!!!

قانعم! 

او قسمت من نبود!! 

مال مردم بود! 

قربان دلم که مال مردم خور نیست!!! 

زندگی جان...

زندگی جان... 

عزیزم! 

اگر افتخار می دهی... 

چند قدمی با من راه بیا... 

عجیب است...

عجیب است... 

ولی ما همیشه اسیر کسانی هستیم که رهایمان کرده اند...! 

 

کاش...

کاش می شد بعضی از خاطرات را نیز ساعت 9 دم در گذاشت... 

دنبال یک کلمه می گردم...

دنبال یک کلمه می گردم... 

یک کلمه ی خاموش... 

مانند یک بوسه... 

که جمع کند همه ی کلمات را روی لب های تو... 

به پایش سوختم!!

گفتم : بیا! 

گفت : پاهایم یخ زده... 

به پایش سوختم!! 

گرم شد و رفت!!! 

خدا می دانم که می بینی...

تمام قصه های دنیا را می شود با یک جمله تحمل کرد... 

خدا می دانم که می بینی... 

عاشق شدن من تقصیر توست!!!

هر چیز را هم که تقصیر من بیندازی... 

عاشق شدن من تقصیر توست... 

تو...!!!!!