ﺑﻲ ﺗﻮ ﻫﻴﭻ ﻛﺪاﻡ ﻟﺬﺗﻲ ﺑﺮاﻳﻢ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ.....

ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺤﻪ ﻫﺎﻱ ﻛﺎﻏﺬ ﺭا اﺯ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻳﻢ ﺑﺮﺩاﺭ!

ﺣﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﻲ ﺧﻮﺭﺩ اﺯ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺩﺭﻭﻍ ﻛﻪ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻭاﮊﻩ ﻫﺎ ﻣﻲ ﺳﺎﺯﻡ...

ﻣﻦ اﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺩاﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻟﻢ ﻣﻲ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺷﺒﻲ ﻣﻬﺘﺎﺑﻲ ﺑﻪ ﻗﺮﺹ ﻣﺎﻩ ﻧﮕﺎﻩ ﻛﻨﻢ و ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﻱ ﺧﻴﺲ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻢ ﭼﻪ ﻗﺪﺭ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﺗﻮﻱ ﺯﻧﺪﮔﻲ اﻡ ﺩﻳﺪﻩ اﻡ ﻛﻪ ﺑﻲ ﺗﻮ ﻫﻴﭻ ﻛﺪاﻡ ﻟﺬﺗﻲ ﺑﺮاﻳﻢ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ.....

ﺑﺴﺎﺯ ﻣﺮا!!

ﻣﻦ ﺑﻢ!

ﺧﺮاﺑﻢ ﻛﻦ و اﺯ ﻧﻮ ﺑﺴﺎﺯ ﻣﺮا!!

ﺁﺭﺯﻭ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ...

ﺣﺘﻲ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲ ﺧﻮاﻫﻢ ﺁﺭﺯﻭﻳﺖ ﺑﺎﺷﻢ...

ﺁﺭﺯﻭ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ اﻭ ﺁﺭﺯﻭﻱ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﺪ...

و ﺁﺭﺯﻭﻱ اﻭ ﺩﻳﮕﺮﻱ.....

ﺟﺎﻱ ﻣﺮا.....

ﺣﺮاﻣﺶ ﺑﺎﺩ!

ﺁﻥ ﻛﻪ ﭘﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﺑﺮاﻱ ﺗﻮ...

ﺟﺎﻱ ﻣﺮا.....

ﺑﻪ ﻛﺎﺭ اﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻲ ﺁﻳﺪ!

ﺑﻴﺎ ﻭﺩاﻉ ﻛﻨﻴﻢ...

اﮔﺮ ﺑﻨﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﺴﻲ اﺯ ﻣﺎ ﺑﻤﺎﻧﺪ, ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺑﻤﺎﻧﻲ...

ﻛﻴﻨﻪ ی ﺗﻮ ﺑﻪ ﻛﺎﺭ اﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻲ ﺁﻳﺪ ﺗﺎ ﻋﺸﻖ ﻣﻦ!

ﭼﻘﺪﺭ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩاﺭﻡ.....

اﻣﺮﻭﺯ ﻳﺎﺩﻡ اﻓﺘﺎﺩ ﺩﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮاﺗﻲ ﻛﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﻭﻗﺖ اﺳﺖ ﭼﻴﺰﻱ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻨﻮﺷﺘﻪ اﻡ...

ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻢ: ﻓﻜﺮﺵ ﺭا ﺑﻜﻦ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ ﻣﻲ ﻣﻴﺮﻱ, اﻭ ﻣﻲ ﻣﺎﻧﺪ و اﻳﻦ ﺩﻓﺘﺮ...

ﺩﻟﻢ ﻣﻲ ﺳﻮﺯﺩ ﺑﺮاﻱ ﺗﻮ ﻛﻪ ﻣﻲ ﺷﻜﻨﻲ ﺭﻭﺯﻱ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺘﻢ...

ﺗﻮ اﻳﻦ ﺩﻓﺘﺮ ﺭا ﻣﻲ ﺧﻮاﻧﻲ...

ﺧﺮﺩ ﻣﻲ ﺷﻮﻱ ﻭﻗﺘﻲ ﻣﻲ ﻓﻬﻤﻲ ﭼﻘﺪﺭ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩاﺭﻡ.....

اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻥ ﻳﺎ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﻓﺮﻗﻲ ﻧﺪاﺭﺩ.....

ﺁﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺮاﻳﻢ ﺁﺭﺯﻭ ﺑﻮﺩ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ!

اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻥ ﻳﺎ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﻓﺮﻗﻲ ﻧﺪاﺭﺩ...

ﺳﻴﮕﺎﺭ باﺷﺪ و ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ...

ﻣﻦ ﻣﻲ ﺭﻭﻡ ﺗﺎ ﺩﻭﺩ ﻛﻨﻢ ﻫﺴﺘﻲ اﻡ ﺭا...!!!!!

ﻻاﻗﻞ ﺑﺮﮔﺮﺩ.....

ﻻاﻗﻞ ﺑﺮﮔﺮﺩ و ﺗﻘﻮﻳﻢ ﺭﻭﺯﻫﺎﻱ ﺑﻲ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻥ ﺩﻟﻢ ﺭا ﻭﺭﻕ ﺑﺰﻥ;

اﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺭﻓﺘﻲ ﻣﺎﻧﺪﻩ.....

ﺑﻲ ﺣﺴﻢ ﻛﺮﺩﻱ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺣﺲ ﻫﺎﻱ ﺩﻧﻴﺎ.....

ﻣﻲ ﺧﻨﺪﻡ...

ﺩﻳﮕﺮ ﺗﺐ ﻫﻢ ﻧﺪاﺭﻡ...

ﺩاﻍ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻢ...

ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻢ...

ﺳﺮﺩ ﺷﺪﻩ اﻡ...

ﺳﺮﺩ ﺳﺮﺩ...

ﻧﻤﻲ ﺩاﻧﻢ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﻕ ﻛﺮﺩﻩ اﻡ...

ﻛﺴﻲ ﭼﻪ ﻣﻲ ﺩاﻧﺪ?!

ﺑﻲ ﺣﺴﻢ ﻛﺮﺩﻱ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺣﺲ ﻫﺎﻱ ﺩﻧﻴﺎ.....

ﺗﺎﻳﺘﺎﻧﻴﻚ!

اﻳﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ اﺯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻏﺮﻕ ﺗﻮاﻡ و ﺗﻮ, ﻫﻤﺎﻥ ﻛﺸﺘﻴﺒﺎﻥ ﻛﺸﺘﻲ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻏﺮﻕ ﻣﻦ, ﺩﺭ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﻳﻦ اﻗﻴﺎﻧﻮﺱ ﻫﺎﻱ ﻭﻫﻢ و ﺧﻴﺎﻝ ﻫﺴﺘﻲ...

ﻣﺴﺎﻓﺮاﻧﺖ ﻫﻤﮕﻲ ﺭﻭﻳﺎﻫﺎﻱ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ و ﺗﻮ ﻫﺮ ﭼﻪ ﭘﻴﺶ ﻣﻲ ﺭﻭﻱ, ﻳﻜﻲ ﻳﻜﻲ, ﺑﻪ ﺁﺏ ﻣﻲ ﺳﭙﺎﺭﻳﺸﺎﻥ و ﻣﻦ, ﺩﺭ ﻫﺮ ﻟﺤﻆﻪ ﺧﺎﻟﻲ ﻣﻲ ﺷﻮﻡ اﺯ ﺭﻭﻳﺎ و ﻧﻪ اﺯ ﻓﻜﺮ ﺗﻮ.....