کابوس!!

آرام بخواب عزیز من... 

من کابوس هایت را یکی یکی از فضای اتاقت دور خواهم کرد!!! 

محکوم بودیم!!

من و تو از همان روز اول محکوم به از دست دادن بودیم! 

تو همان یک ذره احساست را... 

و من... 

تمام زندگی ام را!!! 

یادته...

خدایا یادته... 

دستشو گرفتم آوردم پیشت گفتم : من فقط اینو می خوام! 

گفتی : این کمه!! 

بهتر از اینو برات گذاشتم کنار... 

پامو کوبیدم زمین و گفتم : همینو می خوام... 

گفتی : آخه نمیشه! 

قول اینو به یکی دیگه دادم... 

بعد از تو...

نه عزیز زیبای من! 

خبری از قرص های اعصاب و بی خوابی نیست!! 

بعد از تو تازه فهمیده ام که... 

چقدر تنهایی به آدم خوش می گذرد!!! 

بمان یا بمیرم؟

برای بودنت می مانم و برای و برای دیدنت می میرم... 

باشد تا بمانم و بمان تا نمیرم...! 

زمین گرد نیست!

زمین آنقدرها هم که فکر می کردم گرد نبود! 

از روزی که رفته ای تا الان باید حداقل دو بار از این جا رد شده باشی!!! 

خیلی خیلی بی وجدانی...!!!

آدمیزاد بی غذا دو ماه دوام می آورد... 

بی آب دو هفته... 

بی هوا چند دقیقه... 

بی وجدان خیلی...!! 

درست مثل تو!!!!!!!!!!!!

تنهایی را دوست دارم... 

بی دعوت می آید! 

بی منت می ماند!! 

بی خبر نمی رود!!! 

می خندم!!

این روزها بغض دارم... 

گریه دارم... 

تا دلت بخواهد... 

آه دارم! 

ولی بازیگر خوبی شده ام... 

می خندم!! 

نیازمند همدیگر!!

گاهی دو نفر باید از هم فاصله بگیرند... 

تا بفهمند چقدر نیازمند برگشتن به همدیگرند...!!!