این روزها...

این روزها جای خالیت بدجور احساس می شود... 

یک وقت به سرت نزند نوشته هایم را بتکانی!

 یک وقت به سرت نزند نوشته هایم را بتکانی... 

 چرا که رسوا خواهم شد...! 

 و همه خواهند دید!! 

لحظه لحظه تو را در میان واژه هایم...!!! 

فراموش کردنت برایم مثل آب خوردن بود!!

فراموش کردنت برایم مثل آب خوردن بود! 

از همان آب هایی که می پرد توی گلو و سال ها سرفه می کنم... 

رهگذر...

رهگذر... 

خطوط صورتت درهم شده اند! 

نمایان می شوی از بی نهایت پنهان. 

رهایم می کنی در میان این همه بی پناهی!! 

و تنها می مانم و می نگرم بر رفتنت... 

صبر کن!

صبر کن! 

برگرد... 

چمدان هایمان اشتباه شده است!! 

دلم را به جای خاطراتت بردی... 

صدا می کنم تو را...

صدا می کنم تو را... 

این جانی که می گویی؛ 

جانم را می گیرد! 

نزن این حرف ها را!! 

دل من جنبه ندارد... 

موقعی که نیستی... 

دمار از روزگارم در می آورد... 

بی خبر نیا...

بی خبر نیا... 

تا دستانم خالی باشد تا بتوانم وقت رسیدنت تو را در آغوش بگیرم... 

به سلامتی دلم...

به سلامتی دلم...  

که برای کسی دلتنگ شده که حتی... 

روحش هم از این دلتنگیم خبر نداره...! 

لمس کن!!!

لمس کن کلماتی را که برایت می نویسم! 

تا بخوانی و بفهمی چقدر جایت خالیست... 

به من بدهکاری!

به مدت دلتنگی هایم به من بدهکاری! 

وعده ما باشد... 

روزی که دلتنگم شوی...!!!