ای کاش...

شب که می شود... 

شروع می شود... 

ای کاش های من... 

از من گذشت...

از من گذشت... 

آنقدر آرام و بی سر و صدا که هیچ وجدانی بیدار نشد!!! 

چقدر نفس کشیدن سخت است...

نه لبخندی... 

نه کلامی... 

نه صدایی... 

چقدر نفس کشیدن سخت است وقتی نباشی! 

لیاقت می خواهد!!!

لیاقت می خواهد بودن در شعرهای دختری که با تمام عشقش نبودنت را اشک می ریزد... 

تعجب نکن! 

در بی لیاقتی تو شکی نیست!! 

اینجا دلیل بودنت میان بغض هایم, دیوانگی خودم است! 

چه از تو دورم کرده اند کلمات...

چه از تو دورم کرده اند کلمات... 

کاش جای این همه شعر فقط نوشته بودم: دوستت دارم... 

تمام جهان من مستعمره ی توست!

آهسته فتح کرده ای با چشم هایت هر چه داشته ام را... 

حالا تمام جهان من مستعمره ی توست! 

کل دنیا را هم که داشته باشی...

کل دنیا را هم که داشته باشی... 

باز هم دلت می خواهد بعضی وقت ها... 

برای یک لحظه هم که شده همه ی دنیای یک نفر باشی... 

خودم فراموشت کرده ام...

خودم فراموشت کرده ام... 

اما دلم... 

گاهی سراغت را می گیرد! 

دل است دیگر... 

عقل که ندارد... 

گاهی نویسنده ها زندانی اند...

گاهی نویسنده ها زندانی اند. 

باور نداری؟ 

سطور کاغذ, همان میله های زندانند اگر کاغذ را 90 درجه بچرخانی... 

چقدر تو دیرباوری!

چقدر تو دیرباوری! 

چقدر این اسلحه گرم دارد در دست هایم سرد و پژمرده می شود!!!