ﺁﻏﻮﺵ ﺧﻴﺎﻟﻲ...

ﻫﺮ ﺷﺐ اﺯ ﭘﺸﺖ ﺻﻔﺤﻪ ی ﻛﻮﭼﻚ ﻣﻮﺑﺎﻳﻠﻢ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﻣﻲ ﮔﻴﺮﻣﺖ...

و ﻧﻤﻲ ﺩاﻧﻲ ﭼﻪ ﺁﺭاﻣﺸﻲ اﺳﺖ ﻫﻤﻴﻦ ﺁﻏﻮﺵ ﺧﻴﺎﻟﻲ...

ﺑﻪ اﻣﻴﺪ ﺩﻳﺪﻥ ﺗﻮ...

ﭼﺸﻢ ﻫﺎﻳﻢ ﺭا ﺑﻪ اﻣﻴﺪ ﺩﻳﺪﻥ ﺗﻮ ﻣﻲ ﺑﻨﺪﻡ...

ﺩﺭ ﻣﺎﻭﺭاﻱ ﺧﻴﺎﻝ...

ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ...

ﻫﻴﭻ ﻛﺲ...

ﻧﺘﻮاﻧﺪ ﺗﻮ ﺭا اﺯ ﻣﻦ ﺑﮕﻴﺮﺩ...

اﺯ ﻟﺞ ﺗﻮ...

ﻣﻦ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻫﺎﻳﻢ ﺭا ﺭﻭﻱ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻳﻮاﺭ ﻣﺠﺎﺯﻱ ﻣﻲ ﻧﻮﻳﺴﻢ!

اﺯ ﻟﺞ ﺗﻮ...

اﺯ ﻟﺞ ﺧﻮﺩﻡ...

ﻛﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮﺩﻳﻢ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ اﻳﻦ ﻫﺎ ﺭا ﻭاﻗﻌﻲ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ...

ﺧﺪاﻳﺎ...

ﺧﺪاﻳﺎ!

اﻧﮕﺎﺭ اﺷﺘﺒﺎﻩ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﻩ اﻱ...

ﮔﻔﺘﻢ اﻭ ﺭا ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ اﻡ,اﻣﺎ ﻧﻪ ﺑﻪ ﻛﺲ ﺩﻳﮕﺮﻱ.....

ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺧﺎﺹ!

ﻗﺪﻡ ﺑﺰﻧﻴﻢ...

ﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﻮ!

ﺗﻮ ﺑﺎ ﻫﺮ ﻛﻪ ﺩﻟﺖ ﺧﻮاﺳﺖ!!

ﻓﻘﻄ ﺑﻴﺎ ﻗﺪﻡ ﺑﺰﻧﻴﻢ...

اﺻﻼ ﺑﻴﺎ و ﺑﮕﺬاﺭ ﺳﺎﻳﻪ اﺕ ﺑﺎﺷﻢ...

ﺳﺎﻳﻪ ﻛﻪ ﺁﺯاﺭ ﻧﺪاﺭﺩ!

ﺩاﺭﺩ?????

ﺩﻧﻴﺎ ﺭا ﺑﻪ ﻧﺎﻣﻢ ﻛﻦ!

ﺩﻧﻴﺎ ﺭا ﺑﻪ ﻧﺎﻣﻢ ﻛﻦ!

ﭼﻪ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﺎ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﻳﺖ ﻗﻠﺒﻢ ﺭا ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺑﺎﺭاﻥ ﻣﻲ ﻛﻨﻲ...

ﺩﺭ ﺟﺎﻱ ﺟﺎﻱ ﺫﻫﻨﻢ ﺗﻴﺮﺑﺎﺭاﻧﺖ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ و ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭاﻝ ﺣﺴﺎﺑﻤﺎﻥ ﭘﺎﻙ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ...

ﺗﻮ ﻓﻘﻄ ﺩﺳﺖ ﺩاﺩﻱ.....

ﺩﺭ ﻳﻚ ﺁﺷﻨﺎﻳﻲ...

ﻣﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺩﺳﺖ ﺩاﺩﻳﻢ...

ﺗﻮ ﻓﻘﻄ ﺩﺳﺖ ﺩاﺩﻱ...

و اﻣﺎ ﻣﻦ...

ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰﻡ ﺭا...!!!!!

ﺗﻮ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﻘﻄ ﻣﺎﻝ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﺎﺷﻲ.....

ﻧﻤﻲ ﮔﺬاﺭﻡ ﺗﻮ ﺭا اﺯ ﻣﻦ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ...

ﺣﺘﻲ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻋﻜﺲ و ﻧﻘﺎﺷﻲ...

ﺭﻭﻱ ﭘﻴﺸﻮﻧﻲ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ...

ﺗﻮ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﻘﻄ ﻣﺎﻝ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﺎﺷﻲ...

ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺧﺎﺹ!

ﺟﺎﻱ ﺧﺎﻟﻴﺖ ﻭﻗﺘﻲ ﺣﺲ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ ﻛﻪ ﺁﺩﻡ ﻫﺎﻱ ﺑﻌﺪﻱ ﺑﺮﺧﻼﻑ ﺗﻮ ﭼﻨﮕﻲ ﺑﻪ ﺩﻝ ﻧﻤﻲ ﺯﻧﻨﺪ...

ﺩﻗﺎﻳﻘﻲ.....

ﺩﻗﺎﻳﻘﻲ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺩﻟﺖ ﺑﺮاﻱ ﻛﺴﻲ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺗﻨﮓ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ ﻛﻪ ﻣﻲ ﺧﻮاﻫﻲ اﻭ ﺭا اﺯ ﺭﻭﻳﺎﻫﺎﻳﺖ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﻜﺸﻲ و ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻱ ﻭاﻗﻌﻲ ﺑﻐﻠﺶ ﻛﻨﻲ.....